KOŚCIOŁY

 

 

W roku 2002, Parafia Suchożebry obchodzi 580 rocznicę swego istnienia. Należy ona do najstarszych parafii południowo-zachodniego Podlasia. Tereny, na których erygowano parafię Suchożebry, miały w średniowieczu charakter niespokojnego pogranicza i były miejscem licznych najazdów Rusinów, Jadźwingów, Litwinów. Pierwotnie należały do Polski, później do Rusi, Litwy a po unii lubelskiej w 1569 r. do Królestwa Polskiego. Przez wiele stuleci wzdłuż odległej o kilka km od Suchożebr rzeki Liwiec, przebiegała granica pomiędzy Polską a Litwą a także Mazowszem i Podlasiem. Na tych terenach ścierały się fale kolonizacyjne różnych narodowości oraz działalność misyjna różnych zakonów. Dopiero pod koniec wieku XIV i w początkach XV, tworzą się sprzyjające warunki polityczne i społeczno-gospodarcze. Podlasie staje się łącznikiem między Liwtą a Koroną, z krainy misyjnej przemienia się w autentyczną prowincję kościelną, będącą częścią składową archidiakonatu brzeskiego, należącego do diecezji włodzimiersko-łuckiej.
W roku 1422, Trojan Suchożebrski dziedzic z Suchożebr przy poparciu szlachty z dziesięciu okolicznych wsi szlacheckich, wybudował drewniany kościół i doprowadził do utworzenia parafii. Źródła podają, że pierwszy kościół p.w. św. Marii Magdaleny był wzniesiony obok obecnego i posiadał plan krzyża łacińskiego.

 

 


W roku 1580 Parafia Suchożebry należy do powiatu drohickiego i ma na swoim terenie dziesięć osad wiejskich. Pod koniec XVI wieku do parafii dotarli arianie i kalwini. Znaleźli tu swoich zwolenników i nawet na pewien okres przejęli kościół. Jednak w niedługim czasie przewagę uzyskali wyznawcy wiary rzymsko-katolickiej i w 1605 r. innowwiercy zwrócili go katolikom.
Szczęśliwie przetrwała parafia czas najazdu, tzw. potopu szwedzkiego w 1655 r. W wykazie ks. biskupa łuckiego Jana Stefana Wydżgi do Stolicy Apostolskiej, podaje się, że Parafia Suchożebry jest nieuszkodzona przez Szwedów".
W 1657 roku do Suchożebr przybył oddział kozaków, który ograbił kościół z cenniejszych przedmiotów a księgi parafialne spalił. Z tej to przyczyny w archiwum parafialnym zachowane są akta chrztów, ślubów i pogrzebów dopiero od 1657roku. Najstarszy protokół wizytacji ks biskupa łuckiego Mikołaja Prażmowskiego w odniesieniu do majątku kościelnego ma datę 26.IX. 1663 r.

 

 


W roku 1690, proboszczem parafii zostaje ks. kanonik kamieniecki Józef Jan na Przygodach Przygodzki, dawny proboszcz Huszlewski. Po objęciu probostwa w Suchożebrach remontuje kościół, budynki parafialne, porządkuje archiwum parafialne i zaprowadza rejestr snopowego czyli tzw. dziesięciny należnej proboszczowi oraz spis poddanych proboszczowi pracowników rolnych a także odpisy dokumentów darowizn, kontraktów i opis stanu majątku kościelnego. Ponadto tworzy szkółkę dla dzieci oraz osobne probostwo szpitalne, któremu zapisuje folwark Trojanki. Buduje domek dla dwóch księży ks. prepozyta czyli kapelana szpitalnego i dla ks. promotora św. Różańca. Do kościoła dobudowuje kaplice: jedną dla Bractwa św. Józefa i drugą dla Bractwa Różańcowego oraz altarię dla proboszcza szpitalnego.

 

 

obraz.jpg


W okresie tzw. wojny północnej, rok 1710 zapoczątkował wystąpienie tzw. pomoru i kilku lat głodu. W ich wyniku wymarła większość mieszkańców w Suchożebrach, Przygodach, Sośnie, Korabiach i wielu innych wsiach. Nastąpiło masowe bankructwo zamożnej szlachty i kmieci. Na dodatek wystąpiła plaga szczurów pustoszących okolice.
W latach 1720-1722 proboszczował ks. Karol Woytkowski a później przez 30 lat ks. Borkowski. Za jego rządów odbyła się wizytacja generalna w 1737r. Zachował się jej protokół, opisujący kościół jako drewniany w formie krzyża, p.w. św. Marii Magdaleny, przeszło 300 lat temu zbudowany. Ołtarz główny ze starym obrazem NMP Niepokalanie Poczętej. W kaplicy jednej ołtarz św. Antoniego i św. Józefa a w drugiej św. Rocha i Najśw. Serca Jezusowego. Co świadczy o tym, że nabożeństwo do Najświętszego Serca szybko zaczęło się rozpowszechniać. W roku 1737 jest przy parafii Suchożebry szpital i zarazem przytułyek dla biednych pod kierownictwem osobnego księdza. W kaplicy po stronie ewangelii ołtarz MB Różańcowej z uposażeniem dla promotora św. Różańca.

 

 


W 1911 roku powstała parafia w Krześlinie. W jej skład weszły z parafii suchożebrskiej wsie: Borki, Kownaciska, Krześlin i Rzeszotków. W czasie wycofywania się z tych terenów w 1944 roku, wojska hitlerowskie wysadziły w powietrze wieże oraz ścianę frontową kościoła. Po wojnie, staraniem ks. kanonika Tadeusza Wądołowskiego, proboszcza suchożebrskiego, kościół został odbudowany. Poważny remont wnętrza kościoła został przeprowadzony w 1963 roku, natomiast odnowienia zewnętrznego dokonano później. W latach 1996-1997 został wybudowany Dom Parafialny ze składek i z pomocą całej parafii
W latach 1730-1740 w Krześlinie, należącym do parafii Suchożebry, zbudowano kościół i klasztor, który powierzono 0.0. Dominikanom a następnie 0.0. Bernardynom.
W latach 1772-1872 staraniem ks.proboszcza Andrzeja Glinki, który 40 lat duszpasterzował w Suchożebrach (1754-1794), księżna Aleksandra z Czartoryskich Ogińska, hetmanowa wielka litewska, właścicielka dóbr siedleckich, swoim kosztem wybudowała w Suchożebrach do dziś istniejący kościół murowany, konsekrowany przez bpa Podlaskiego Jana Marcelego Gutkowskiego, dopiero w roku 1837, pod wezwaniem św. Marii Magdaleny.
W 1818 roku utworzono Diecezję Janowską czyli Podlaską, która swym zasięgiem objęła parafię Suchożebry. Diecezja Janowską została zlikwidowana w roku 1867, a następnie reaktywowana w 1918. Obecnie ze względu na siedzibę biskupa, nosi nazwę na Diecezja Siedlecka.

 

 


W 1877 roku założono nowy cmentarz grzebalny w pobliskich Przygodach, który jest użytkowany do dnia dzisiejszego. Z pierwotnego cmentarza usytuowanego przy kościele, zachowało się jeszcze kilka nagrobków.
W latach 1906- 1912, staraniem ks. proboszcza Michała Dworzyckiego i prezesa dozoru kościelnego w Suchożebrach Jana Paprockiego, do korpusu kościoła dobudowano dwie wieże, zmieniono w stropie kościoła belki drewniane i na żelazne, a nad prezbiterium strop zastąpiono sklepieniem.